نه احتیاج به سیب و نه گندم است اینجا
هبوط، تجربه ای در تداوم است اینجا
نپرس وسوسه ی آدم است یا حوا؟
چه فرق؟ چهره ی بازیگران گم است اینجا
شدیم ساعت و تقویم
خود نمی فهمیم
چه ساعت است؟ و یا
فصل چندم است اینجا؟
به شوق دیدن آرامش پس از توفان
هنوز حوصله ها در تلاطم است اینجا
کجاست جذبه ی لبخندهایمان؟
وایا!
چقدر حافظه ها بی تبسم است اینجا
خودم به پرسش آخر جواب خواهم داد
مگو شنیدن پاسخ توهم است اینجا
#محمدعلی_بهمنی
آدمها میآیند، خودشان را به خاطراتت پیوند میزنند، و تو را به یک آدم دیگر تبدیل میکنند...گاهی میمانند و طعم بودنشان را به تو وزندگیت اضافه میکنند و گاهی فقط درقلبت، خاطراتت میمانند...تعلق خاطرهایی که گاهی دوسداشتنی هستند و گاهی با تمام زجری که از بابت بودنشان میکشی اما فراموش ناشدنیند.مثل درختی که از زمستان به بهار پیوند خورده باشد، ریشهاش در خاک باقی مانده باشد اما شاخ و برگش ، جوانههایش نشان از تغییر فصل میدهد، هر آدمی میتواند همینطور خزان زندگیت را به بهار پیوند بدهد، گاهی هم تابستان گرم و سوزان احساست را به پاییز سرد بی رمق...رسم روزگار همیشه یک جور بوده است که آدمها هرکدام برایت فصلی از زندگیت باشندو آن عزیزترهایش چارفصل زندگیت بشوند...مهم آن است که چطور و چگونه در آیندهی دور و نزدیک از آنها و حضورشان در زندگیت یاد کنی و کدامین فصلت را از آن خودشان کنند...
آدم وقتی برای ماندن دلیلی پیدا نمی کند، وقتی همه چیز به نفع صرف فعل" رفتن " میشود، تازه بهانه گیریش شروع میشود...آن وقت که اگر قصدش نماندن باشد، هرچه دلیل برای ماندن هم جلوی چشمش باشد را یک "نَ" جلوی آن می گذارد و تنها به نماندن فکرش مشغول میشود...بهانه گیری که شروع شد باید دانست که آدمی که رفتنیست را نمیتوان به زور ماندنی کرد، نمیشود هربار بهانه برش کنی و باز روز از نو و روزی از نو...آن که بخواهد بماند برای رفتنش هزار دلیل داشته باشدیک تک دلیل هم برای ماندنش کافیست، اصلا از تو باج نمیخواهد، خودش راه را بر خودش می بندد و با دست خودش تمام بهانه های رفتن را به درک واصل میکند...برای ماندن به آدمها التماس نکن که رفتن ها در پی همین التماسهای بی ثمر دردناک تر میشود و جایشان دیرتر خوب میشود...
گاهی آدمها آنقدر به تلخیها عادت کردهاند که هر تلخی را حقیقت میپندارند. گاهی انقدر شیرینی ندیدی که طعمش از ذهنت میرود. گاهی تنها باید باور کرد که حقیقت تلخ است اما هر تلخی حقیقت ندارد، گاهی هم حقیقت یک شیرینیست که همیشه منتظرش ماندهبودی اگر ذاتت انسان امیدواری باشد.
ما آدمها اغلب منطقی فکر میکنیم، منطقی حرف میزنیم اما امان از وقتهایی که ظرف احساس لبریز شود، آنقدر معادلات زندگی را میتواند به هم ریزد که کاملا غیرمنطقی رفتار کنیم.
همیشه فکر میکنم اگر ملاک ذهن انسانها اینطور بود که زیبایی چهره انسان ها به خوش قلبی وپاک بودنشون بود چقدر زندگی راحت ودلپذیرتر میشد و یا شاید چقدر شرایط زندگیها تغییر میکرد.
روزی به دخترم خواهم گفت:
اگر خواستی ازدواج کنی
با مردی ازدواج کن
که به جای ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻫﺎﯼ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﯾﮏ ﻃﺮﻑ ﺟﻤﻊ می ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻭ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ می گویند،
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﯾﮏ ﻃﺮﻑ ﺩﯾﮕﺮ ﺟﻤﻊ می ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﻧﯿﮑﻮﺭ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﮊﯾﻢ ﻏﺬﺍﯾﯽ ﻭ ﺟُﮏ ﻫﺎ و ... صحبت می کنند؛
تو را ﺑﻪ؛
دوچرخه ﺳﻮﺍﺭﯼ،
کوهنوردی،
ﺗﺌﺎﺗﺮ،
ﮐﻨﺴﺮﺕ ﺭﻓﺘﻦ،
ﻓﯿﻠﻢ ﺩﯾﺪﻥ،
ﺷﻌﺮ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ،
کافه ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﺷﺐ ﮔﺮﺩﯼ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﻫﻮا،
سفرهای ﺑﯽ ﻫﻮﺍ،
ﺑﺎ:
ﮐﻮﻟﻪ ﭘﺸﺘﯽ ﻭ
ﻋﮑﺎﺳﯽ ﻭ
ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻭ
ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻫﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎﯾﯽ ...
ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ زند.
ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﻪ " با تو بودن " ایمان ﺩاشته باشد
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﺸﻪ ﯼ ﻧَﺮﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ و ﺑﺮت ﺭﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﯿﺮ ندهد.
،
ﻭ ﺑﻪ تو ﺍﺣﺴﺎﺱ
" ﺭﻓﯿﻖ " ﺑﻮﺩﻥ بدهد ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ
" ﺯﻥ " ﺑﻮﺩﻥ !!!
طوﺭﯼ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﯿﺎ
ﺑﻪ ﺭﻓﺎﻗﺖ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ تان ﺣﺴﻮﺩﯼ ﺷﺎﻥ ﺷود ...
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺷﺎﯾﺪ زمان مناسبی رسیده،
که تن به ازدواج بدهی!
وگرنه هیچ گاه به ذهن زیبایت خطور نکند
که آرامش را در میان دستهایی خواهی یافت
که تو را فقط زن می داند و زن!!!
نویسنده: ؟؟؟
لب مرز بی تفاوتی و احساس ایستاده ای بی گذرنامه بی تفاوتی. مرحمت فرما پیش از گرفتن گذرنامه کمی درونت را در جستجوی اندکی آدمیت واکاوی کن که انسان بدون احساسش دارد خودش را به درک واصل میکند. شاید تصمیمت برای گرفتنش عوض شد.
آدم ها بر اساس شخصیت و جایگاه اجتماعی که دارند، رفتارهای خاصی هم دارند. لااقل در ایران اینطور است که زندگی شخصی و کاری آدم ها با هم تلفیق شده! اینطوری که وقتی به جایگاهی دست پیدا میکنی دیگه به خودت اجازه بعضی کارها را حداقل در انظار عمومی نمیدهی! چرا!؟ چون در شان و شخصیت تو نیست و این خودش کلی تضاد است بین درون و بیرون آدم! به نظر من جامعه ای آدم های شادتری داره که زندگی شخصی و کاری عموم مردمش اونقدر تفکیک شده باشد که هرکسی احساس آزادی کند در عقاید و رفتارش لااقل در خارج از محیط کار، نه که همه مجبور به حفظ ظاهر باشند!
هیچ وقت کتابی که براتون خیلی عزیزه و مهمه رو به کسی امانت ندید چون ممکنه دیگه هیچ وقت برگردونده نشه بهتون و این از غم انگیز هم غم انگیزتره!
