آرام باش عزیز من آرام باش
حکایت دریاست زندگی
گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی
گاهی هم فرو می رویم، چشم های مان را می بندیم، همه جا تاریکی است.
آرام باش عزیز من آرام باش
دوباره سر از آب بیرون می آوریم
و تلالو آفتاب را می بینیم
زیر بوته ای از برف
که این دفعه
درست از جائی که تو دوست داری طالع می شود.
شمس لنگرودی
بخشی از کودکی هایم که مادر محترم نگه داشتند برای نسل های بعدی. این کفشای کوچولوی بافتنی هنوز که هنوزه برام اونقدر جذابیت داره که گاهی بیرونش بیارم نگاهش کنم و با خودم فکر کنم قدمای اول همینقدر کوچولو و کوتاه بودند تا کم کم بزرگ شدم و قدم هام بلندتر شد، گام های بزرگتری برداشتم تا این که هستم بشم. شاید دیگه پاهام بزرگتر نشن اما شاید لازم نباشه قدم هام هم بزرگتر بشن خیلی، همون آهسته و پیوسته ریز ریز به هدفام نزدیک تر و نزدیک ترمیشم:)
راست میگفت شاعر که
"پاییز بهار عاشق شده است."
رخ زردش، آسمان گریانش،
رقص برگان لرزانش،
صدای گرفته خش خش برگانش
گویای حال همان عاشق زار است.
بین فصل ها بهار به دلیل دختربهار بودنم، و بعد از آن پاییز به دلیل رنگی رنگی و پادشاه فصل ها بودنش، زمستان را به خاطر دانه های سفید برفش و سرمایش دوست تر دارم اما تابستان تنها دلیلم برای دوست داشتنش برمیگردد به آن زمان که تعطیلاتی در کار بود. اگر تنها یک دلیل برای دوست داشتن تابستان باشد، فصل آلبالو بودنش شاید باشد. به هرحال هرچه فکر کردم حساب بهار البته، آن هم ماه اولش از حساب بقیه باز هم جداتر شد.
پاییز آمدست کــــه خود را ببارمت
پاییز لفظ دیگر"من دوست دارمت"
بر باد می دهــم همـه ی بــود خویش را
یعنی تو را به دست خودت می سپارمت
باران بشو ، ببار بــه کاغذ ،سخن بگــو
وقتی که در میان خودم می فشارمت
پایان تو رسیده گل کاغذی من
حتی اگر خاک شوم تا بکارمت
اصرار می کنـــی کـــه مرا زود تر بگو
گاهی چنان سریع که جا می گذارمت
پاییز من ، عزیـــز غــم انگیز برگریـــز
یک روز می رسم و تو را می بهارمت
سید مهدی موسوی
امروز اول مهر است،و تقریبا تمام آنهایی که دور وبرم هستند اندراحوالات تنفرشان از روز اول مهر و تداعی تمام خاطرات مدرسه میگویند، من اما با تمام سختیش، با تمام آن که همیشه تابستانها آنقدر به من خوش میگذشت که اول مهر برایم برابر بود با پایانت تفریح و گردش، اما دبستان رفتن را هیچوقت از یادم نمیبرم.عصرهایش به دیدن کارتون و نوشتن مشق و دوچرخه سواری میگذشت و بقیه زمان هم در دبستان و همراه با دوستان جانی جانی میگذشت.از بارانها وسرمای آن وقت ها نگویم که سرمایش هیچ شباهتی به این روزها نداشت. یادم نمیرود صبحهایی که رادیو اعلام میکرد، به دلیل بارش برف سنگین مدارس تمامی نواحی تعطیل است. به هرحال هرچه هست برایم دبستان از بهترین دوران زندگیم بود. بچگی میکردم، بیخیالی طی میکردم، تفریح و درس در کنار هم بود. مادر خوبم معلم بود و آن وقتها برایم هرصبح تغذیه میگذاشت، صبحاته میگرفت و من تمام آن روزها به جز خاطرات خوش کودکیم ، خاطرات خوب معلمی مادر را هم به یادم میآورد...من هنوز در عجبم چطور از پاییز و بوی ماه مهر در این حد متنفرید؟
از صبح که بیدار شدم، حسم پاییز است .هوا، حس و حالش، درختها ، آدمها.. کم کم باورم شده که پاییز با آن رقص زیبای برگانش، با آن سرمای ریز لرزانش، دارد برای تابستان سوسه میآید و وقتش شده که با گرمای تابستان خداحافظی کنم و به احترام پادشاه فصلها تمام قد ایستاده و از همین الانسلام بدهم به تمام غروبهای دل انگیزش، پیادهرویهای طولانیش، تنهاییهای دلچسبش و رنگهای دلفریبش و اشکهای آسمانش.
حس شگفت انگیزی ست،
این که:
پس از مدت ها وابستگی، از سر درماندنِ احساساتت؛
به کسی که رهایت کرده نه نیازی داشته باشی و نه احساسی ...
هیچ چیز دوبار اتفاق نمی افتد | ویسواوا شیمبورسکا
زمانی هست در زندگی میایستی، گمان میکنی که یک چیزی کم است، حالت خوب است وخوب نیست، این میان چیزی سرجایش نیست، امان از آن لحظه ای که نتوانی جواب این سوال را به خودت بدهی که مشکل از کجاست؟ که چرایی حالت چیست؟ غم عالم سرت میریزد...
